تو نیمه غایبم هستی.

ما بازي مي كرديم

شادمان

تنها

دستانمان پر بود از پرهاي خدا

ما بازي مي كرديم

لي لي

گرگم به هوا

غايم باشك

و غم

ناشناخته اي بود

دور و ترسا

ما بازي مي كرديم

اشكمان

اشك شوق

دلتنگيمان

دلتنگي بازي فردا

ما بازي مي كرديم

دنيا مال ما بود

زمان

دوستي

جدا شديم

و دنيا

با ما وارونه چرخيد

و حالا دوباره

به هم رسيده ايم

بازي تازه چه داري؟

شايد براي خيلي ها عجيب باشه كه من مي خواهم امروز درباره فوتبال بنويسم. اما اين از فوتبال و ورزش نوشتن دليل بر حماقت من نيست تنها و تنها يك اداي دين به كسي است كه يك ايرانيه به تمام معنا است.

وقتي افشين قطبي به ايران آمد كسي تصور نمي كرد كه او بتواند در پرسپوليس موفق بشه. اما شد. اينكه چرا تا به امروز شده همان چيزيه كه من مي خواهم بگم. قطبي نزديك به سي سال ايران نبوده يعني از 13 سالگي ايران را ترك كرده و فرهنگي ديگر بر او حاكم شده اما وقتي به ايران مي آيد فارسي حرف ميزنه.سعي ميكنه متعصب باشه و پرسپوليس و هواداراش رو بشناسه. و در يك كلام ايراني باشه. اما ايراني بودن قطبي با ايراني بودن بقيه يكمي فرق ميكنه او مردي با شخصيت،مودب،با وقار و خوشرو است. در بدترين موقعيت لبخند ميزنه، به كسي توهين نمي كنه، كسي رو خرد نمي كنه، به كسي بي احترامي نمي كنه و وقتي بهش بي احترامي ميشه بي خودي عصبي نميشه و سعي ميكنه لبخند بزنه. وقتي ديشب در برنامه نود بارها و بارها ناصر حجازي با بي شخصيتي تمام بارها به او توهين كرد او تنها و تنها لبخند زد و آرامش خودش را حفظ كرد. در صورتي كه حجازي براي توجيه بي سوادي و كمبود دانش خودش پشت هم سعي مي كرد كار قطبس را بي ارزش قلمداد كنه. اما چيزي كه جاي ناراحتي داره و باعث نگرانيه اينه كه يك روز قطبي با ديدن اين رفتار لومپني چاله ميداني احمقانه به خودش بگه :«به كجا تعلق دارم؟» آن وقت همين آدمايي كه بيرون از زمين خودشون رو كاپلو ميدونن وقتي پا به زمين ميزارن دستشان رو ميشه كه نه تنها تاريخشون گذشته كه مغزشون هم پكيده و فوتبال روز دنيا را با بكش بكش عوضي گرفتن.

  RSS